yabancı bir tür

neden yazamıyorum sana biliyor musun küçük ölüm. asker ettiler beni de ondan.nöbet tutarken bazı bazı geliyorsun hah diyorum evde olsam sana yazardım. sonra bir hayat telaşı unutup gidiyorum yazacağım şeyi. arada geliyorum çarşıya sevdiğimi görmek varken buraya yazmak ne cüret. bunu diyen : "bugün aklıma geldi de izmir'in ne kadar küçük bir kısmı bana yetebiliyormuş meğer. seninleyken sanki daha büyüktü bu şehir. naptın kocaparça, şehrin bir ucundan koparıp da mı gittin?"
bunu duysun: seni seviyorum.

bir ölüme üzülüş

aksi kanıtlanmadıkça yalnızdır insan
sadece birileri vardır yanında
o da bir umut

aksi kanıtlanmadıkça sevilir insan
mutlaka birileri vardır seven
o da bir mutlak

aksi kanıtlanmadıkça üzülür insan
ölen birisinin ardından insansa, ölen
o da bir ihtimal

belki de son

bir silgi aldım elime
büyükçe bir silgi
savurdum elimi havada
epeyce bir zaman
sildim gökyüzünü
ona bakmayı
yağmuru bilmeyi

elimde silgi
üç tane kuş gördüm
havalanıverdiler birden
durun kuşlar durun

de

bütün dahiler biraz uzaktır topluma
dahi anlamına gelen 'de'ler de bu yüzden ayrı yazılır

bir şair için safsatalar

keşke demiş olsaydı can baba
kart sensin postal da götüne girsin
kim bilir belki de demiştir
muhabbet arasında arkadaşa eşe dosta

kart postal şairidir nazım
memleketinden uzakta
moskova soğunda yaşı da geçkinken
kalbi hala genç aşık birilerine
ayağında postal gibi ayakkaplarıyla
illaki şiirler yazmıştır
şiirler düşünmüştür

kart bir postal şairi de olmuştur nazım

hatırlansın diye yazıldı

cahil sandı beni yar
işte artık yarem var

deme

seni özlediğimde ne yapıyorum biliyor musun dedi adam
zamanı daha büyük dilimlere bölüyorum

lice'de ceylanlar ölür, kim öldürdü bilinmez

bir mermi deler geçer karnını
ağlama, acısa da çabuk geçer çocukların yaraları

bir fotoğrafçıya tavsiye

doğuya git dostum
orada kapılı insanların
hüzünlü bakışlarını doldur bir kutuya

o kapılar ki kapanmıştır bakışların yüzlerine bir bir
ve o bakışlar ki sadece kapılara bakmaktan hüzünlenmiştir

o bakışlar çıkınca kutudan dostum
söylenebilecek tek şey
"güzel bir portre"

yusuf peygamberin hikayesine imrenen terzinin hikayesi

bir elbise istiyorum dedi güzel kız
simsiyah gözlerinin bir kaç ton açığı
lepiska saçları beline kadar uzanıyordu

bir elbise istiyorum kırmızı olsun
yanaklarından daha mı kırmızı diye soramadı terzi
bir elbise istiyorum kan kırmızısı olsun
seni seviyorum diyemedi terzi

model beğendi kız ölçüsünü verdi gitti
dur gitme diyemedi terzi
bembeyaz kaliteli bir kumaş çıkardı terzi dolaptan
ölçtü biçti
epeyce uğraştı
bitirdi elbiseyi
sonra derin bir uykuya daldı
son kez hatırladı kızın yüzünü

ertesi gün polisler kapıyı kırarak açtılar
terzi masa başında yüzünde tebessümle ölmüştü
masada kan kırmızısı bir elbise duruyordu
son yazabildiği şeydi terzinin

"haşe lillahi ma haza beşera in haza illa melekün kerım"

aykut vedat orhan ve bu liste daha uzar gider...

bir şeyleri desteklemek aidiyet meselesidir
mesela bir takımı tutmak
kazanınca sevinmek

ve ya bir takımdaşının ölümüne
belki de babanın ölümüne üzüleceğin kadar üzülmek