ayyaşça çok ayyaşça

bugün biranın tadı güzel değil. rafta ya da depoda çok beklemiş olsa gerek. biralar böyle işte, bazen her şeyi kıvamında görünür, olmamıştır ama. şerbetçioğluna güven olmaz. pardon o öyle değildi. insanoğluna güven olmaz. ya da dur insanotuna güven olmaz mıydı. hah buldum adamotuna güven olmazdı. zehirler adamı. adamın adamı zehirlemesi görülmemiş şey değildir oysaki. bir düşünürün bir sözü vardı şimdi anımsayamadım. biranın tadından sanırım. biranın halüsinatif gücünden. biranın içindeki bileşenlerden. biranın saflığından. biranın güzelliğinden. biranın usulsüzlüğünden. biranın geçmemesinden. amına koyduğumunun hayatında seni düşünmeden tek bir anın geçmemesinden.

not: bu şarkı sindirim sorunlarına iyi gelir.

gayri meşru bir aşk hikayesidir yazmak

harflerden doğan çocuklar
doğdukları gibi gömüldüler
mezar taşlarına bir fatiha
anneleri gözü yaşlı
mürekkepleri akmış kahrından
babaları gözden ırak
bir gömleğe takılmışlar
harflerden doğan çocuklar
doğdukları gibi gömüldüler
anaları kitap
babaları kalem

hüznü uzatmamak icap bitanem

çünkü ona en çok mor yaraşırdı ve güzeldi

bugünlerde sentetik maddeleri seviyorum. bana seni hatırlatıyor. gözümün önüne kadar getiriyor yokluğunu oturup şiir falan okuyorum sana, kimse yadırgamıyor. seni kimse yadırgamıyor. kimseler karışmıyor. senin aslında orda olmadığunu söylemiyor. sentetik maddeleri seviyorum bugünlerde. içinde sen oluyor onların ve sana olan herşeyi tetikliyor. o tetik hariç, hani kafana dayayıp çektiğin silah var ya, işte onun tetiği. dün bir kadına neden türk yazarlar intiharı pek tercih etmiyor sordum bir an düşündüm bir kaç isim dışında aklıma kimse gelmedi. sen de gelmedin, yazmayı hiç sevmezdin. oysa yazmalıydın. kafandakileri dışarı atmalıydın daha sonra koltuğun üstüne bırakırdın. silahla öldürmeyecektin kendini morospu. daha şunun şurasında tarihi bir kaç yüz yıla dayanan bir şeyle her daim yanında taşıdığın karizmanı çizdirmeyecektin. cenazende alkolik baban allah ölümün de usturuplusunu versin derken haklıydı ve sen tam babanın kızıydın usturupsuz. laf aramızda herifçioğlu seni gömdükten en çok üç saat sonra bir büyüğü daha gömmüştür. ve adım gibi eminim morospu karı, o ağlamaz dediğin herif ağlamıştır. 

zamandan münezzeh

aşk dört harfli bir kelimedir alya
a ile başlar
a ile biter

hayat üç harfli bir sözcüktür alya
sen ile başlar
seninle biter

sehl-i mümteni

                                    b....'e

siparişle pizza yenir güzelim,
şiir yazılmaz

dön dön cigaram dön

size ulu sokak serserisini anlatmış mıydım. hani şu yeri yurdu olmayan dertli yertli adamı. anlatmıştım tabi, hatta onun sonsuz aşkını. benim vakti zamanında tanıdığım hala bildiğim o bilgeler bilgesi. su ihtiyacını alkol olmayan hiçbir şeyden karşılamayan idealist adam. sevdiği kadın için ölümden dönen, sevdiği şey için yollarda yatan adam. geçenlerde bir hafta sonu onun mesken tuttuğu yerlere gittim elimde bir şişe şarapla. ruh çağırır gibi ritüelleri vardır onu görmenin. nerde dertleşecek birisine ihtiyaç duyan birisini görse gelir hemen oraya. şarap onun ruh tahtasıdır. oysa en sevdiği içki şalgam suyudur. kendisi öyle der. ama hiç içmemiş. abi demiştim bir kere en sevdiğinin o olduğunu nerden biliyorsun diye. diğer adını bildiğim içilenlerin hepsini içtim ve hiçbirisini çok sevmedim demişti. cigarasından bir fırt daha çekip gitmişti sonra. kendime söz vermiştim. bu adama bir gün dünyaları getirsem de şalgam getirmem diye. umudu olana dokunmak istemediğimden. eğer bu dileğimi duysa kallavi bi küfür savurup tokatlardı beni ama olsun. neyse şarabımı alıp gittim. onun elinde biraz viski vardı. nerden bulmuş bilmiyorum sormadım sormam da. gazabından korkarım. bir daha benle konuşmamasından korkarım. şarabımı alıp görünce sevindi. yani beni görünce sevindi. beni şarapla görünce derdim olduğunu bildi ondan sevindi. beni görünce dertliyim diye sevindi. sen ne iş yapıyorsun diye sordu. abi dedim yıllardır bilirsin beni, soru mu bu. soru işte cevaplasana dedi. cevapladım falanca yerin filanca departmanı. hakir gördü. boynumu büktüm. paran var mı dedi. hani dedi seni bilmem kaç ay döndürecek. var abi dedim. ben sen olsaydım dedi, o bilmem nerenin bilmem ne departmanına basar istifayı çıkardım işten dedi. sonra param bitene kadar kapanırdım bir odaya hergün içerdim. ölümü beklerdim orda. biliyorum abi dedim. sen böyle yapmıştın zaten. ama ölünmüyor siktiğiminin gezegeninde dedi. öl deyince ölünmüyor işte. sonra gözleri yaşlandı. onu ilk defa böyle gördüm. abi dedim ben de yapıcam dediğini ama yalnızlıktan korkuyorum, sen gibi olmaktan korkuyorum. yalnız yaşamak neyse de abi dedim, yalnız ölmekten korkuyorum. haklısın der gibi baktı. aldı şişesini eline ayağa kalktı. sendeledi. yalnız ölünmüyor amına koyayım dedi. yaşanıyor da ölünmüyor işte. yürüdü gitti. ardından baktım. ben dedim abi hem sen gibi olmak istiyorum hem senin gibi olmaktan korkuyorum. duymadı. şarabıma gitti elim. bir yudum aldım. diğer elim telefonuma gitti. işte o an cebimde bir telefon değil de silah olsun istedim. nasıl ki istemsizce telefonun kilidini açtım, arayacağım numarayı tuşlayıp kulağıma götürdüm. silahım da kilidini açıp kafama götürürdüm. ama yalnız ölünmüyor işte. ölünse o ölürdü.

ayfon application

bir ayet alın abiler
her gece bir ayet
uykusuzluğu engeller
mideyi düzenler
ufku açar

bir ayet alın abiler
her sabah bir ayet
güne dinç başlatır
organizamayı çalıştırır
kitleleri uyutur

bir ayet alın abiler
her sabah ve her gece
aç karnına
tok karnına
sadece üçbinüçyüzotuzüç kupona

bir parkın hiç yapılmayan otopsisi

güzel kardeşim
seni oy çokluğu ile öldürüyoruz
mezarının toprağı biraz düzleştiğinde
senin bir kaç tane ağaç için öldüğüne ikna oluyoruz
daha ne yapalım ailene baş sağlığı diliyoruz
üzülmesinler diye mahkemelerini görmüyoruz
uğruna öldüğün bir kaç ağaçtan birini alıp mezarının başına dikiyoruz

ama inan bize seni öldüresiye seviyoruz

laf olur beri gelir bir ömür asra bedel

beni örgütle
karşıdan karşıya geçerken sağa sola bakabileyim
ideolojik olarak sonsuz bir aşk olsun
aşk olsun sana ama bir aşk olsun
biraz şık olsun
bira sık ve soğuk olsun
mümkünse tabi

anı yakalamak

ahenkli sesiyle bu sandalye boş mu diye soran sayın bayan. cevabı mutlak sorular vardır yahut cevabı muğlak sorular. bu soru öyle bir soru işte. evet sayın bayan bu sandalye boş ya da sayın bayan birisi gelecek. yahut sayın bayan bu sandalye her zaman boştur ve birisi gelecektir. lakin o birisi hiç gelmemiştir. belki de o birisi bu cevabın sorusunun sulasıdır (sula: sual eden kişi).

not: masadaki bira yeni gelmişti, ve arkada bu kadın söylüyordu. ve bayan değil kadın.

yer yarılsa da yerin dibine geçilesi yazı

 merhaba canım,

ben bu yazıyı egenin bir ilçesinden yerin bilmem kaç metre altından yazıyorum. bulunduğum konumun speloloji merakım ile hiç ilgisi yok. meslek icabı buradayım. hoş bizim işte her meslek erbabı biraz spelologdur zaten. vardiyam dolmak üzere yukarı çıkacağım az sonra. ancak şu an bitmiş vaziyetteyim. bitmiş derken yorgunluktan değil. karbonmonoksitten. muhtemelen bir kaç saat sonra bana ulaşan bir başka meslek erbabı da bunu doğrulayacak. raporuna karbonmonoksit zehirlenmesi diye yazacak ve ben hala karbonmonoksitin kimyasal gösterilişinin nasıl olduğunu düşünüyor olacağım. biliyor musunuz benim kimyam hiç iyi değildi lisede. ve gazlar vücutta bulunduğunda periyodik cetveli anlatmıyorlar. doktor bey'in işine karışmak gibi olmasın ama ben eve gidip haberleri izlemek istiyorum. belki benden bahsediyorlardır. ama yok sanmam, haberler benden pek bahsetmez. bu diyarlarda zuhur eden devlet büyüklerimizden bahsetmeyi daha çok sever onlar. bu sebeple ben haberleri seyretmeyi sevmem. onun yerine game of thrones'un izlemediğim bölümlerini seyrederim. ordaki katiller haberdeki katillerden daha onurlular en azından. neyse canım ben siyaseti ne severim ne de anlarım zaten. ben kaçırdığım bölümleri izlerken, oğlum gelir belki yanıma, baba der şimdi haberlerde gösterdiler insan madeni bulmuşlar hem de bizim burda. kazıyormuşsun insan çıkıyormuş. bi sürü bi sürü insan. biz de alalım baba der. sonra annesi girer belki arkasından odaya. gözyaşları içinde. ağlama be kadın diyemem, hep senin işgüzarlığın neden açıyorsun televizyonu. bizim meslek erbabının evinde televizyon mu açılır. bizim meslek erbabının evi her daim potansiyel cenaze evidir. çok sevdiğim uzun boylu bir adam televizyonlarda epeyce bir süre önce böyle demişti diyemem. oğluma bakarım bakarım, sonra ebuzeri düşünürüm. ebuzeri bir ben düşünürüm sanırım böyle zamanlarda. ben düşünürüm, benden gayrisi de pek bilmez. gayrisi osmanı bilir ömeri bilir aliyi de bilir ama ebuzeri bilmez. tabi ya derim kendi kendime, ebuzeri bilseler haberler beni gösterirdi, o boylu poslu, yiğit yedi cihan hünkarını dize getirmiş siyaset erbabını değil. sonra gözlerim o mahşer kalabalığı içinde yıllar önce göçmüş annanemi bulur, anane derim halifeleri saysana. sayar ebubekir, ömer, osman, ali... gördün mü buralarda derim. anlamaz. ebuzer derim. sen ebuzeri bilir misin anane. bilmez. gel anane derim televizyon bakalım. orda şimdilerin osmanını gösteriyorlar. açarız televizyonu ananemle, eski günlerdeki gibi, yalan rüzgarı açalım der açmayalım derim. ajansı izleyelim derim. bir adam çıkar, boylu poslu, ince bıyıklı, büyük usta. bu kim der. gülerim. çok sevdiğim bir adam derim. beni buraya gönderen, beni sana kavuşturan. onu o kadar çok seviyorum ki anane derim, bir market dolusu karbonmonoksitim olsa, hepsini ona veririm.
güler kadın, ne bilsin, yıllar önce ölmüş.