yobaz yazı

islamın şartı kaç diye sordu hoca? bir dedi çocuk. otur yerine diye azarladı hoca. diğerini kaldırdı sen söyle dedi, duaları en hızlı ezberleyen çocuktu. beş dedi en çalışkanları. aferin dedi hoca say bakalım. tek nefeste saydı çalışkan çocuk. kelime-i şehadet getirmek, namaz kılmak, oruç tutmak,zekat vermek,hacca gitmek. aferin dedi hoca bir kez daha. ilk çocuğa baktı şimdi söyle dedi islamın şartı kaç? bir dedi çocuk. azar yemeye fırsat bile tanımadan. bir; o da inanmak. elindeki sopayla vurdu çocuğa hoca. otur dedi senden bir bok olmaz.

de de

annelerinizin dantelden ördüğü miğferlerle ölmezsiniz nöbet yerlerinde. kuvvet komutanlıklarının emridir.

bir er ortaya çıktı: komutanım benim annem tığ işi bilmez ölecek miyim ben?
bir komutan belirdi: öleceksin asker, birilerinin anası ağlamalı bu sefer de seninki olsun.
bir baba çıktı ortaya üç gün sonra: vatan sağolsun

konu vatan millet yahut silistre değildi, konu ölüm bile değildi. konu yalnızlıktı. nöbetteki yalnızlık. yalnızlıkla ölmüş birini tanımıştım. aslında ben onun yaşadığını sanıyordum. bi gün ne zaman öldüğünü söyledi. bi sabah uyanmış bir yıl kadar önce - bir kaç ayın lafını ölüler yapmaz, ben de yapmam- o gün ölmüş. hak rahmet eylesin dedim. bir arkadaşım var, bir aradayken en az ne kadar merdiven kullanırız oynadığım. bugün onla ölüm ve askerlik hakkında konuşmadım. ben onla ne dantel ne askerlik ne ölüm ne de telkari hakkında hiç konuşmadım. biliyorum bazı insanlarla daha önce bi şey söylemesen de dantel vs. hakkında hiç konuşmasan da hep yanındadırlar. neyse konu kimlerin yanyana olduğu değildi. cehenneme düşen bir tanıdığım, ruh çağırırken denk gelmişti o demişti. cehennemde bile kimle yanyana yanacağın belli değil diye. ey rahmetli demiştim. sen islamlık değil miydin? nasıl gördün cehennemi. müslüman basü badel mevt bekler. sus dedi, annem ve babama da söyleme. o gün bugündür sırdı aramızda bu konuşma. artık sırlığı kalmadı.

bir kitap okudum dedim birisine, kimdi hatırlamıyorum. birilerine birisinden bahsederseniz onları özlersiniz. ama hangi birisini özlediğinizi bilmezsiniz. bir kitap okudum hayatımda değişen bi şey olmadı ama neden bilmem çok etkilendim dedim. ne kitabı dedi, okumam yazmam yok benim. olsun dedim, şunu bilmek için bir şeye gerek yok; kadınların öyküleri, erkeklerin romanları can yakar bende. are you talking to me dedi. sus amına koydun ambiyansın diyemedim. sonra gitti şiirlerinden bir bukle getirdi. yağlı boya çalışmıştı. ben dedi renklerin dilinden anlarım okumam yazmam olmasa da olur. ben yine de yazarak anlatayım. bir kaç gün önce - hatta tam gününü vereyim perşembe günü- bir kitap aldım nargile içerken okuyayım diye. okudum gecesine ebem aradı seviştim ben diye. sessiz kaldım. nargile okurken okunan kitaplar vurmamalı. hatta ayakkabı dışında hiçbir şey vurmamalı. sevdiğim insan, hatta bu aralar zirveye oynar sevdiğimlikte, ayakkabı ve vurma analojisi yapmıştı bana. ayakkabı o yüzden ayrı.

sus artık dedi dede ikinci selamda. sema töreni böyle bi şey değil.

ayıplı şehir

sevişiyorduk
son yirmibeş yılın en yüksek sıcaklığı ölçülüyordu tenlerimizde
gölgede kırksekiz derece
biraz daha sevişsek
yanarak ölecektik

öldükten sonra yanmayı seçmiştik biz
doyduk sevişmeye
yan yana uzandık

uzmanlar bölgede su baskınları için uyarı yapıyordu
ateşimiz suyu yok edememişti
şiir yazalım dedik
içimizdeki ateşi söndürürüz hiç değilse

reminder

enkaz altında kalmış çocukluklar güçlüdür
gitmeleri gidişdir ha
hiç dönmeyecekmiş gibisi
kalmalarını bilmem ben hiç kalanını görmedim
sevmeleri desen kalmalarından da beter

yazıyla üç

geçenlerde kendime rastladım. markette içki reyonunda. demek ikimizde aynı yerden alışveriş yapıyorduk. bugüne kadar nasıl karşılaşmadık dedim, oysa eski sevgilimle bile burda karşılaşmıştım, ki kendisi şu an ölü. cevapsız kaldı söylediklerim. bomonti dedim ne zamandır içmiyorum birkaç tane alıp tuzlu leblebi ile içeriz dedim. bir ölü gibi sustu gene. bu sefer döndü bir ölü gibi baktı. biraz yaklaşsam bir ölü gibi kokacağımdan korktum. kendimden korktum ve kaçtım. eve gittim bira almadan. suyun altına girdim. bir şelalenin dibinde yaşamanın en güzel yanı bu dedim. evde her şey unutulur. her şeyden önemlisi "şimdi evime girsem bile biraz sonra çıkabilirim mademki bu esvaplarla ayakkaplar benim ve mademki sokaklar kimsenin değil." demişti şair. aklımın içi olmayanların varlıklarıyla dolu. bana en büyük sürpriz kendimim.

yazıyla iki

"şimdi senin yaşında olsaydım" derdi babaannem, derdi büyüktü babaannemin. "bugüne dek yaptığımdan daha başka hiçbir şey yapmazdım. elli sene aynı evde yaşardım. yirmi sene aynı fabrikada çalışırdım. her hafta pazara giderdim. dedeni dünya üstündeki tek erkek olarak bilirdim. bana yazılmış olan bu hayatı yaşardım. sana bu bilgece sözleri etmek için senin babanı doğururdum. sana bunları söylemek için, yaşadığım gibi yaşardım."

babaannem olsaydı eğer, dün gece eminim bana bunları söylerdi.

yazıyla bir

içimin boşluğundan içeri girdim. kimse yok mu diye seslendim. kim o diye seslendim. benim süleyman dedim. hangi süleyman dedim. kaç tane süleyman tanıyorsun dedim.hiç dedim. sorun yok, ben de hiç süleyman tanımıyorum dedim. elimi cebime attım sigara içmek için sigarayı gösterdim bana. kafamla onayladım bir tane de kendime istedim. çöpünü yere atma dedim. atsam ne olacak, kim görecek dedim kimse görmez, kimse görmedi seni zaten. yalnızlığıma acıyorum.

sülün boyunlu güzel gibi

astronomik rakamlarla astronomi dersi vermemi isteyen bir öğrencim vardı ben ilkokuldayken. ona burcunun ne olduğunu sordum. oğlak dedi. bana astral seyahat karşılığı astroloji dersi vermesini istedim. bir müzik açtı yuri gagarin gidelim buralardan aşk bizimle değil diye bir söz geçiyordu. anlamadım dedim. anladın dedi bilgece. kim öğretmendi kim öğretmedi. buna ikimiz de bir türlü karar veremedik. sonra oturup bunun üzerinde düşünmeyi kestik. bir kahveye gitmeye karar verdik. ben türk kahvesi önerdim o espresso. bir uzlaşma gerekiyordu, birinin bir şeyler yapması elzemdi. uyuşmazlık mahkemesine götürdüğümüz davada, hakime hanım doğum tarihlerimizi okuyunca nedeni anladık. burçlarımız. benim burcum ve onun burcu anlaşamıyordu. oysa gonca güllerimiz vardı burcu burcu kokardı. tamam hakime hanım dedik biz ayrılmak istemiyoruz. serbest dalış yapacağız. mariana çukuruna dalmak konusunda tartışacak değildik. sonuçta her ikimizde james cameron'u severdik. dalarken kamuran akkor dinlemeyi önerdi. kayıtsız kabul ettim. kayıtlı kabul etmek için istediği evrakları görmeniz lazımdı. kim olsa kayıtsız kabul ederdi. yolda türlü türlü balıklar gördük bi süre sonra türlü türlü balıklar göremedik. ışık yoktu. biraz daha inince türlü türlü halüsünasyonlar gördük. onlar da bizi gördü, el salladılar. yemin ediyorum bunu yaptılar.

tura çıkan bir turist

seni düşünmek; yakıcı mı güzel mi yakıcı güzel mi
sabah türküsü; kahvaltıdan önce yakılır ve üstünde çay demlenir
alagözlü yar; sarılmak için kapıyı çalandır
bahçedeki sandal; ağacının kokusunda anlatılmaz hikayeleri vardır
ölüdeniz; cenazesine giden bir dostum vardı gözyaşlarından rahmetlinin dalgalandığını söylemişti
istavrit; küçük balıktır büyük balığın yediği
oyun; oynamaz hiç bir çocuk orada yaşar
ebruli; başka neyi hatırlatabilir ki
hürriyete doğru; ilk adım adının konmasıdır
aşk yüzünden; olmayanlar olanlardan daha çok
rüya; görülür itinayla
her şey yolunda; giderken uyanırsın ve her şey yolunda gitmeye devam eder
ilk aşk; tek gerçek aşk sonra aşkın olmadığını öğrenirsin
dargın mıyız; diye sorulduğunda gülümsemeyi öğrenmiştim
çeyrek; ekmek kokoreç yiyen bir kadına bir çeyrek daha söyleyin
eski arkadaş; her gelişinde eskiyendir

arbeit macht frei

semitist olabilirsin, anti semitist olabilirsin, faşist olabilirsin, herhangi bir ist olabilirsin, ya da bir dine göre hayatını şekillendiriyor olabilirsin. ama sadece bir gün insan nasıl bir varlık acaba diye düşündüysen ve imkanın varsa auschwitz'e gitmelisin. çünkü orada yaşananlar en saf haliyle insanlık. adorno demiş auschwitz'den sonra şiir yazmak barbarlıktır. insanlar hala şiir yazıyor, insanlar hala birilerini seviyor, insanlar hala birbirlerini öldürebiliyor. çünkü insan hayatta kalmak için her şeyi yapıyor. dedim ya auschwitz saf hali insanlığın. sanmayın saf demek temiz demek, saf demek karışmamış demek, hiç bir şeyin hiç bir şeye karışmadığı demek. insanlık orada saf halindedir, ölümün kol gezdiği çalışma kamplarında. orada ölenler umutlarıyla korkularını karıştıramazlar, umudu yaşarlarken içlerinde en büyük yaşama arzusu vardır. orada sağ kalanlar umutlarıyla korkularını karıştırmazlar, korkuyu yaşarlarken önlerinde çıplak bir ölüm resmi vardır. orada insanlar insana ait ne varsa en temel haliyle yaşarlar. severler - fotoğraflarda görürsünüz o insanlar buram buram severler en azından yaşamayı. ağlarlar - fotoğraflarda görürsünüz o çocuklar gerçek gözyaşlarını akıtırlar gözlerinden. hastalanırlar - fotoğraflarda görürsünüz hastalığı neyse her evresini hissederler. ölürler - fotoğraflarda görürsünüz ölünmesi gerektiği gibi ve ölünmesi gerektiği için ölürler.

ve biz aradan yetmiş kusur yıl geçince tek bir bıyıklının günahı olduğunu sanarız orada yaşananların. orada yaşananlar insanlığın kendisidir. adorno doğru demiş ama eksik demiş tosunum; auschwitz'den sonra şiir yazmak barbarlıktır, öncesinde yazmak da, auschwitz'de şiir yazmak da barbarlıktır. insanlık tarihi barbarlığın tarihidir. ve bir şeye ona şiir yazacak kadar bağlanmak bu barbarlığın müessibidir.

insan ilişkileri

şimdi gözlerimizi kapatıp
usul usul aşık oluyoruz
aşka dair ne varsa o oluyoruz
yarın gözlerimizi açıp
usul usul insan oluyoruz
aşka dair ne yoksa o oluyoruz